Er zijn van die dagen dat 't wel eens tegen zit, vandaag is er zo een:

Wij zijn onlangs verhuisd en hebben een stuk laten aanbouwen aan het bestaande huis. Eea schiet voor geen meter op en de aannemer is, of oost-indisch doof of lijdt in meer of mindere mate aan autisme. Mijn moeder noemde dat gewoon: "een bord voor de kop hebben".

Door alle perikelen moest ik een zakelijke afspraak afzeggen en tot overmaat van 'ramp' komt het bootfit-seizoen dit jaar al in september op gang. Dat laatste is niet zo gek want ik geef meestal het advies om vroeg in het seizoen langs te komen. Het komt alleen wat ongelukkig uit nu.
En alsof dat nog niet genoeg is hoorde ik ook dat de tijdelijke ruimte in Woerden waar ik afspraken houd, per 1 november niet meer beschikbaar is...

Maar zoals altijd komt de redding uit onverwachte hoek. Op mijn laptop kwam ik deze foto tegen. Maks en Merle tijdens onze laatste vakantie in zwitserland. "Geef maar pap die jasjes, wij maken wel reclame voor je"

Zo'n foto maakt mijn dag weer helemaal goed.

Ook van mijn moeder: "Tel je zegeningen." Inderdaad ik moet ziet zeuren.